Sucha zabudowa

Co robimy z płyty gipsowo-kartonowej

Najczęściej sufity podwieszane: obniżają pomieszczenie do właściwej proporcji, chowają rury, kanały wentylacji i rekuperacji, a przy okazji dają miejsce na wnęki pod oświetlenie liniowe, karnisze i punkty halogenów. Robimy zarówno sufity gładkie, jak i wielopoziomowe, z uskokami i podświetlanymi nadstawkami.

Drugi duży obszar to ścianki działowe, nowy pokój, garderoba, wydzielona pralnia albo domowe biuro, bez obciążania stropu i bez gruzu po wyburzeniach. Do tego dochodzą obudowy pionów i rur, wnęki na telewizor i półki, zabudowa skosów oraz ścianki o podwyższonej izolacyjności akustycznej tam, gdzie sypialnia sąsiaduje z salonem.

Geometria, która się zgadza

Sucha zabudowa nie wybacza niedokładności. Sufit podwieszany rysuje w pomieszczeniu nową linię poziomą, a ścianka działowa nowy pion, i każde odchylenie od razu widać na tle okna, drzwi czy fugi płytek. Dlatego geometrię traktujemy jako osobny etap pracy, a nie jako coś, co „wyjdzie w praniu”.

Poziomy przenosimy laserem krzyżowym z jednego punktu odniesienia dla całego mieszkania, a nie osobno w każdym pomieszczeniu, dzięki czemu sufity w sąsiadujących pokojach są w jednej płaszczyźnie, a przejścia między nimi nie mają uskoku. Krzywizny istniejących ścian wyłapujemy przed montażem rusztu i decydujemy, gdzie zabudowę prowadzić równolegle do ściany, a gdzie do osi pomieszczenia. To ta sama dokładność, którą stosujemy przy murowaniu i zbrojeniu, tylko mierzona w milimetrach zamiast w centymetrach.

Poddasza i skosy

Zabudowa poddasza to najtrudniejszy wariant suchej zabudowy: łączy pracującą więźbę, izolację termiczną, folię paroizolacyjną i skomplikowaną geometrię. Kolejność ma tu znaczenie krytyczne. Źle ułożona lub przebita paroizolacja oznacza wilgoć w wełnie i problem, który wychodzi dopiero po dwóch sezonach.

Układamy paroizolację z zakładami i sklejeniem na taśmę systemową, prowadzimy instalacje w warstwie instalacyjnej pod folią, a dopiero potem zamykamy płytą. Ten jeden dodatkowy ruszt kosztuje niewiele, a chroni całą izolację poddasza.

Klasa Q3 czy Q4 — ustalamy na starcie

Szpachlowanie prowadzimy zwykle do klasy Q3 albo Q4. O tym, która wchodzi w grę, decyduje to, co ma być na ścianie i po co ta ściana powstaje. Q3 wystarcza pod farby matowe, tapety i typowe sufity w pokojach. Q4, czyli pełne szpachlowanie całej powierzchni i szlifowanie maszynowe, wybieramy tam, gdzie płaszczyzna dostanie farbę z połyskiem, ciemny nasycony kolor albo światło muskające z kinkietów, taśm LED czy dużych przeszkleń.

Pytamy o to przy wycenie, zanim stanie pierwszy profil, bo od klasy wykończenia zależy nie tylko liczba warstw masy, ale też sposób prowadzenia rusztu i rozplanowanie spoin. Jeśli nie wiesz, co ostatecznie znajdzie się na ścianie, podpowiadamy, którą klasę wybrać, żeby nie zamykać sobie drogi do zmiany decyzji.