Gładzie

Co sprawdzamy, zanim weźmiemy pacę

Zaczynamy od podłoża. Sprawdzamy, czy tynk jest nośny i czy nie pyli, opukujemy miejsca podejrzane o odparzenie, oglądamy rysy i pęknięcia, a przy świeżych tynkach mierzymy wilgotność. Dopiero z tego wychodzi zakres: co trzeba naprawić i zbroić, co zeskrobać, a gdzie wystarczy gruntowanie preparatem dobranym do chłonności ściany.

Mówimy też wprost, czego gładź nie zrobi. To warstwa grubości 1-3 mm, więc wyrówna fakturę, ale nie wyprostuje ściany, która ma falę albo odchyłkę od pionu. Jeśli płaszczyzna tego wymaga, proponujemy wcześniejsze wyrównanie grubowarstwowe i pokazujemy to w wycenie osobno, zamiast obiecywać, że „gładź to wyciągnie”.

Jak nakładamy i szlifujemy

Krawędzie robimy przed płaszczyznami. Na narożnikach zewnętrznych osadzamy profile, na spoinach płyt gipsowo-kartonowych i na łączeniach różnych materiałów stosujemy odpowiedni produkt zbrojący, a narożniki wewnętrzne wyprowadzamy tak, żeby zbieg ścian i sufitu był jedną prostą linią.

Pierwsza warstwa wypełnia i zamyka podłoże, druga idzie cienko i prostopadle do pierwszej, dzięki czemu ślady pacy z jednej warstwy nie nakładają się na ślady z drugiej. Szlifujemy maszynowo, żyrafą z odciągiem podłączonym do odkurzacza przemysłowego, a ościeża, narożniki i styki z sufitem doszlifowujemy ręcznie. Na koniec odpylamy powierzchnię i gruntujemy ją pod farbę lub tapetę.

Klasę Q2, Q3 albo Q4 ustalamy przed wyceną

Klasa wykończenia mówi, jak daleko prowadzimy szpachlowanie. Dobieramy ją do tego, co znajdzie się na ścianie i jakie będzie na nią padać światło:

• Q2 - szpachlowanie spoin, wkrętów i uszkodzeń. Wystarcza pod tapety strukturalne i grube okładziny.
• Q3 - dodatkowo szpachlowanie szerokopasmowe. Nasz domyślny zakres pod farby matowe w typowym oświetleniu.
• Q4 - pełne szpachlowanie całej powierzchni i szlifowanie maszynowe. Wybieramy je przy świetle muskającym, farbach satynowych i dużych, niezastawionych ścianach.

Ustalamy to przed rozpoczęciem pracy, bo od klasy zależy liczba warstw, sposób szlifowania i to, jak płaszczyzna zachowa się w konkretnym pomieszczeniu. Jeśli nie wiadomo jeszcze, jaka farba i jakie oświetlenie tam trafią, podpowiadamy, którą klasę wybrać, żeby nie zamykać sobie drogi do zmiany.

Sprawdzamy światłem, nie na oko

Po szlifowaniu prowadzimy lampę tuż przy ścianie, pod ostrym kątem, i dokładamy do tego łatę. W takim świetle widać wszystko: falę po wałku szpachlowym, niedoszlifowane łączenie, zagłębienie przy narożniku. Poprawki nanosimy wtedy, a nie po tym, jak ściana zostanie pomalowana i wada wyjdzie przy pierwszym włączeniu kinkietu.

Pilnujemy też przerw między warstwami i wentylacji pomieszczeń. Gładź nałożona na niedosuszone podłoże odparzy się razem z nim, dlatego przerwy technologiczne wpisujemy do harmonogramu osobno i wolimy powiedzieć od razu, ile realnie zajmie całość.